Apartament: Milan, Milan

Wyobraź sobie człowieka takiego jak Marcovaldo — postać stworzona przez włoskiego pisarza Italo Calvino — prostą, marzącą duszę, która widzi przyrodę i piękno ukryte w pęknięciach nowoczesnego miasta. Tak właśnie wyglądałby na to mieszkanie: jak rzadkie, delikatne zwierzę, które wędrowało do jego życia przez czystą szansę.

Był w Mediolanie, tak, ale w narożniku miasta, który czuł się prawie jak obietnica: cichy rano, niebiesko-nieboski po południu, i zapach deszczu wieczorem.

Mieszkanie — jak to nazwał agent nieruchomości — miało duże okno i francuskie drzwi prowadzące na balkon. Nie tylko token balkon, ale prawdziwy, wystarczająco szeroki dla małego stołu i dwóch krzesełek. Marcovaldo, jak król przywrócony na jego tron, jadł pod otwartym niebem, patrząc na chmury ukryte między dachami lub rzekome gołębie, dodając poetycki dotyk do jego posiłku.

A potem była łazienka... z prawdziwym oknem! Dla kogoś, kto golił się w mgłych, cieniuchych pokojach, to małe otwarcie zewnętrznego świata czuł się jak czysty luksus. On teraz golił się w świetle słońca, oglądając liście kołyszące na drzewach na dziedzińcu, czując się jakby był na wakacjach.

Sypialnia — choć zajmowała ją sama — miała tak szerokie okno, że budzenie się wyglądało, jakby była wewnątrz malowidła. Światło strunęło się bez pozwolenia, dzięki czemu pościele świeciły jak śnieg pod słońcem.

Były nawet dwie szafy: jedna w korytarzu, jedna w pobliżu łazienki. Przestronne, porządku, z zapachem nowego drewna, który napełnił go cichą nadzieją. Marcovaldo, który kiedyś wciągnął swoje koszule do szuflad, teraz powiesił je z ostrożnością, jak gdyby przygotować się do wielkich wydarzeń.

W tym mieszkaniu, każde okno było nowym początkiem, każda szafa, obietnica, a każdy posiłek na balkonie, maleńki sen stał się prawdziwy.

.