Boerderij in Monchique, Faro (district)

Mis niet de kans om deze ruimte om te zetten in uw ideale toevluchtsoord. Het heeft water en elektriciteit op het terrein met een uitstekende locatie in een bos gebied.

We presenteren een kleine boerderij met een totale oppervlakte: 17480m2, bieden een uitstekende kans voor degenen die willen investeren in een herstelproject.

Deze kleine boerderij is perfect voor degenen die willen investeren in een herstelproject en genieten van de rust van het platteland met het voordeel van dicht bij verschillende locaties met een prachtig uitzicht op de bergen.

Verspil geen tijd meer, bezoek ons, we wachten op u.

Schoonheid is ook vermoeiend vanwege wat het overbrengt aan ons in emotie. Het is genoeg voor de kleur om een schreeuw te zijn, het is genoeg voor de mutaties om te botsen met elkaar. Laten we daarom vluchten van de blues, de roden, de gelen, laten we onze vermoeide geesten een beetje te troosten. Alleen groen zal dienen als een balsem en Monchique zal het volgende punt te bereiken.

De bergen, gezien van verre, zijn niets meer dan een goede fotografische achtergrond, Stop met kijken naar deze zoute landen. Ze zijn verdrietig en onvruchtbaar als de dood.
De Boia stroom loopt naar links en de grond begint te stuiptrekken. De heuvels geleidelijk nemen hoogte, voegen zich bij elkaar in diepe plooien en de weg windt tussen schalie barrières als een reptiel buffet door de zon.

De vegetatie verdikt. Geprofielde acacia bomen flankeren de zwarte tarmac strook, en de kleine stukjes van dennenbossen dalen naar ons.
Nu, acacia's, ceders en eucalyptus bijna verstrengeld de stralen van de zon te trotseren door hun compacte blad. Een twee-dozijn meter tak brengt ons naar de hete bronnen.
Laten we afdalen in het Paradijs. Een gewelf van gebladerte beschermt ons en de heldere stroom loopt zacht omliggende kiezels soms zwart, soms roodachtig. Kleine zon ogen markeren lichtgevende cirkels op de bruine aarde. Een brug... Een kleine waterval... De cicaden zingen en alles is groen om ons heen.

Het water graaft de schist extracten op, het wordt dieper en dieper en het pad spant zich aan, het wurgt. Hieronder is een losgeslagen dam, voorbij de boog van een brug.

Een kleine noot, blauwe hortensia's... een snobvijvertuin... drie eucalyptusbomen in wiens stammen romantische meisjes harten sneed en verzen schreef... een stenen tafel... een bron... de bron van liefde.

Sommige grote stenen, die stopten toen ze elk obstakel tegenkwamen, lijken op de putten gezaaid in de Zêzere vallei. Op weg naar Monchique lijken de terrashellingen soms op Romeinse amfitheaters.

Zodra de klim naar Foia begon, laten we eens om ons heen kijken. Vooraan, het zachte groene vlekje van kastanjebomen die aan beide kanten van de Serra-beek rijzen; aan onze voeten de treden van een monumentale trap die afdaalt naar de Voet van het Kruis en naar het noorden het dorp dat lijkt te liggen op de rand van een heuvel.

Waar hij een centimeter bouwland vond, bouwde de mens verdedigingsmuren tegen erosie en beplantte tuinen. Hoe pijnlijk zijn inspanning... Het water loopt overal. Het maakt ons willen vallen op onze rug in een gebed tot de aarde...

De bebossing neemt af in dichtheid als we klimmen, de scherpe randen van de massa's steen zijn dolken die ons proberen te kwetsen, de lucht wordt zuiverder, de temperatuur daalt en de berg verwelkomt ons minachtend.

Een brede curve... de piramide van Foia...

We verliezen afstand, het lijkt erop dat we leunen over een kaart in reliëf. De Alentejo, in zijn uitgestrektheid, alsof uitgestrekt... De snede van de kust lijkt duidelijk, verhoogd... Heldere vlekken van vele huizen samen. Portimão... Dawn... Meren... Het zand van Meia Praia... Verder weg, Sagres en S. Vicente... En aan de zijkanten van Aljezur de heuvels lijken op volle buiken.