Willa: Crespina, Pisa

WŁOCHY, Tuscany, PISA, Crespina

Dom dworski z 13 hektarami ziemi, kaplica.

Na 3 piętrach i piwnicach willa znajduje się w 3 częściach - centralnej części około 2500 m kw., a dwa boczne skrzydła o powierzchni około 1000 m kw. połączone, o łącznej powierzchni ok. 3500 m kw.

Park posiada drzewa, ogród, podwórko i kaplicę.

Historia kompleksu opiera się na źródłach z lat 1561. Rozszerzenia i modyfikacje zostały wykonane do pierwotnej struktury w ciągu następnych stuleci: sala wejściowa, sala wejściowa i pokój dzienny na pierwszym piętrze mają XVII-wieczny wygląd, dekoracje na szlachetnym piętrze pochodzą z lat osiemnastych i dziewiętnastych, a fasady zostały przebudowane w ubiegłym stuleciu.

Tylna fasada skierowana na południe charakteryzuje centralne schody w kształcie U w pietra serena z żelaznym parapetem, aby dostać się do hali.

Z portalu na parterze, charakteryzującego się przez halę łączącą dwa ogrody bezpośrednio, wchodzisz do dwuobjemnej hali wejściowej z kryptonymi sufitami, schodami dwulotowymi w Pietra Serena; na tym są dwa wewnętrzne okna z kamiennymi balkonami, które pozwalają na widok na wejście z bocznych salonów.

Podłoga szlachetna jest artykulowana wokół dużej centralnej hali, zdobiona w XIX wieku z paneli geometrycznych i arabeski i pokryta sufitem; na zachód, z dostępem do wiszącego tarasu, są dwa Volterra-styl skarbca, jeden całkowicie freskowany widokiem na morze, drugi zdobiony sztucco i kwadratów.

Oratorium jest załączony do willi, poświęconej San Francesco d'Assi, który autorytatywny naukowiec Giovanni Mariti przypuszcza, że został zbudowany do projektu Michelangelo Buonarroti pod koniec XVI wieku, mając oryginalne rysunki dostępne podczas wizyty w willi, która miała miejsce w 1788 roku. Jest pewne, że oratorium, o prostokątnym planie z półkrągłym apsem, już istniał w 1619 roku.

Ostatnia interwencja przeprowadzona w porządku chronologicznym dotyczyła rozmieszczenia parku okolicznego, bogatego w gatunki wysokich drzew. Obecnie willę można dojechać za pomocą alei liniowej drzew, założonej w 1940 roku, która zastąpiła spektakularny oryginalny dostęp podwójnymi schodami cegły wejściem do powozów, które znajdują się jeszcze dzisiaj na tylnym siedzeniu.

Dom dworski jest podzielony na trzy różne budynki, z których centralny jest głównie do użytku mieszkalnego, o łącznej powierzchni brutto 2500 metrów kwadratowych, z czego 900 na parterze do użytku pomocniczego i/lub wiejskiego, podczas gdy dwa boczne budynki są przeznaczone głównie do użytku wiejskiego i dodatkowego i mają łączną powierzchnię brutto ok. 1000 m kw.

Dom potrzebuje odbudowy.