Willa: Alezio, Lecce

W samym sercu historycznego centrum Alezio, zanurzonego w ponadczasowym uroku starożytnych pałaców, charakterystycznych alej i sugestywnych kościołów, oferujemy do sprzedaży czarujący niezależny dom na parterze, stanowiący część prestiżowego, późnego XIX-wiecznego szlachetnego budynku, idealny dla tych, którzy chcą doświadczyć autentyczności Salento.
Posiadłość, około 100 m kw., zachowuje cały charakter zabytkowych domów dzięki wspaniałym pułapkowym sufitom, które dają pokoje elegancji i osobowości. Wejście prowadzi do przytulnej części mieszkalnej/jadalniowej upiększonej dużym kominkiem, prawdziwym centrum domu, który sprawia, że środowisko ciepłe i konvivialne. Sugestia otwarta mezzanina dodatkowo wzmacnia miejsce zamieszkania, podkreślając jego przestrzenie i urok architektoniczny.
Obiekt obejmuje trzy sypialnie, łazienkę i wygodny magazyn, oferujący funkcjonalną dystrybucję przestrzeni. Dopełnienie rozwiązania jest małym prywatnym dziedzińcu, idealnym do stworzenia zewnętrznego rogu relaksacyjnego.
Dzięki swojej uprzywilejowanej lokalizacji w zabytkowym centrum i charakterystycznym cechom architektonicznym, ten dom stanowi idealne rozwiązanie zarówno jako prywatnej rezydencji, jak i jako dom wakacyjny lub inwestycji w samym sercu jednej z najbardziej autentycznych wsi w Salento.

Z ciekawości.
Alezio (Alytia in Greek and Messapic, Alecium in Latin; do 1873 zwany Villapicciotti) – włoska gmina z 5 668 mieszkańcami prowincji Lecce w Puglii.
Położony po zachodniej stronie Salento, śródlądowy od Gallipoli, jest 36. 8 km od stolicy prowincjonalnej.

Kościół Santa Maria della Lizza został zbudowany między drugą połową 12. a pierwszą połową XIII wieku. Budynek posiada łaciński krzyż plan, z projektowaniem ramion transept. Na zewnątrz, przymocowany do północnej elewacji, Charles I z Anjou zbudował utwierdzony wieżowiec dla celów obronnych. Wewnątrz, freski pochodzą z różnych okresów i można je zgrupować w trzy główne fazy między 10. a 16. w..
W kościele znajduje się kilka obrazów drobnych prac, od końca 1500 do początku 1600 lat, przypisywanych artyście Galipoli Gian Domenico Catalano i jego szkole. Został on wzniesiony do sanktuarium w 1950 r. przez biskupa Nicola Margiottę.
Kościół Madonny Addolorata
Budowa kościoła parafialnego poświęconego Madonnie Addolorata rozpoczęła się w 1838 roku, zaprojektowanego przez architekta Lorenzo Turco. Został on ukończony w 1875 roku i stoi na fundamentach starożytnego budynku z XII wieku. Przyległy zegar publiczny został zbudowany w latach 1838-1840.

Wnętrze
Kościół, z greckim krzyżowym planem, posiada skarbcony dach zdobiony sztukami; na wysokości transeptu wznosi się okrągła kopuła kopuła, nosząca cztery pendentywy przedstawiające czterech ewangelistów. Nad wstępem, na poddaszu narządów, znajduje się narządy rurowe darowane w 1884 przez Vincenzo Starace. W nawie, w małych kaplicach, są proste ołtarze poświęcone świętej Lucii, ukrzyżowaniu Jezusa, świętego Jana Chrzciciela i Niepokalanego.
Dwa przeplatane ramiona goszczą ołtarze poświęcone Matce Bożej, z obrazem odstąpienia od krzyża, i świętej Piotra, z obrazem jego męczennictwa. Obie ramiona prowadzą również do kaplic św. Rocco i Najświętszego sakramentu.