Willa: Petacciato, Campobasso

Willa pojawia się prawie bez ostrzeżenia, kiedy droga dźwiga delikatnie między wzgórzami Petacciato. Morze rozciąga się w odległości jak tle malowidła olejnego, z którym dom wyrasta jako biały, niezbędny monolit ustawiony w krajobrazie, który nadal zachowuje ślad pustyni. Duże kwadratowe okno nie widzi nic poza niekończącym się morzem.
Wnętrza są nowe, chrupkie, i kształtowane przez rodzaj cichego “feng shui”,” wierny prostej i zamierzonej porządku. System chłodzenia, sufitów, zawieszone łazienki i duże szklane kabiny prysznicowe mówi współczesnym, praktycznym językiem, pozwalając puste miejsce nosić dużą część atmosfery. Pierwszy dépendance — z salonem i kuchnią, pokój dwuosobowy i łazienka — otwiera się bezpośrednio w oknach morza i jak wszystkie inne pokoje, wygląda na zewnątrz.
Każda przestrzeń ma bezpośredni dostęp do zewnątrz, jakby dom odmówił zamykania się, zamiast pozwolić wzgórzu wejść z wiatrem i światłem.
Długi korytarz, prawie mała galeria, prowadzi do drugiej sypialni dwuosobowej. Ten również stoi naprzeciw ogrodu i morza, i ma własną łazienkę. Trzecia sypialnia, mistrz, znajduje się w sekcji, gdzie budynek zyskuje wysokość. Tutaj światło czuje się wolna; wchodzi z góry i z boku, a częściowo otwarta łazienka miesza się w pokoju bez łamania jego linii. Wynik jest spokojny, prawie medytacyjny przestrzeni, gdzie minimalizm staje się rodzajem oddechu.
Sercem willi jest duży centralny salon. Wokół niego, architektura pozostawia miejsce dla światła kształtować środowisko i głośności mówić na własną rękę. Wysokość, zawieszone światła i wielkie okno boczne tworzy scenę, która twierdzi, że naturalnie. Kuchnia, ukryte w podstawowej szafie, która wygląda bardziej jak boiserie niż magazynowanie, ujawnia funkcjonalną wyspę i nowoczesny sprzęt.
Kuchnia, która pojawia się, gdy jest potrzebna i cofa, gdy pokój staje się protagonistą.
Poza obszarem mieszkalnym leży weranda, która w łagodnych porach — znacznie bardziej hojna niż gdzie indziej — staje się naturalnym wydłużeniem wnętrza. Stamtąd zsuwa się w stronę linii morza i cała percepcja zmian domu.
Ziemia otaczająca willę jest szeroka i wciąż otwarta na wiele możliwości. Kąpielisko jest obecnie w budowie, a reszta ogrodu czeka na wizję tego, kto ją zamieszka: może stać się niezbędnym ogrodem cieni i kamienia, małym placem zabaw dla dzieci, lub prostym, cichym pomnikiem dla samego krajobrazu.
Powzięte jako całość, willa jest jasnym kształtem na wzgórzu, który wygląda nad nieobturowanym morzem. Niezmiennie pojmowana jest jako struktura, która zapewnia światło, przestrzeń i bezpośredni związek z krajobrazem, kierowana swoją własną formą „zen”. Miejsce, które prosi o mało, oprócz bycia żyjącym powoli, ponieważ wszystko tutaj — od objętości do wielkiego okna, od cieni do werandy — zdaje się zapraszać bardziej cierpliwy, obecny, subiektywny sposób zamieszkiwania świata.