Villa in Monchique, Faro (district)

Er zijn huizen die klaar aankomen.
En er zijn anderen die ons de mogelijkheid geven om ze voor te stellen.

Dit is een van hen. Gelegen in de Serra de Monchique, omgeven door de natuur en de rust karakteristiek van deze regio, dit oude huis behoudt de charme van andere tijden en biedt nu de mogelijkheid om een nieuw verhaal te beginnen.

Het pand heeft werk nodig, en kan een uitstekende kans zijn voor degenen die op zoek zijn naar een transformatieproject en een echt gepersonaliseerde ruimte willen creëren.

Hier is de toekomst van het huis in handen van degenen die ervoor kiezen. U kunt ervoor kiezen om het traditionele karakter te herstellen, de bestaande elementen te waarderen en zijn identiteit te behouden, of een diepere transformatie te omarmen, een eigentijdse toevlucht te creëren die volledig is aangepast aan uw smaak en levensstijl. Stelt u zich een huis omringd door groen, rustige ochtenden, de frisse lucht van de bergen en stille nachten, weg van de drukte.

Meer dan een huis, kan dit het startpunt zijn om een eigen plek te creëren. Een project voor degenen die verder kunnen kijken dan wat er vandaag bestaat en visualiseren wat er morgen geboren kan worden.

In de Serra de Monchique worden sommige eigendommen niet alleen gekocht, ze worden ontdekt, getransformeerd en geleefd.

Schoonheid is ook vermoeiend vanwege wat het ons in emotie overdraagt. Het is genoeg voor de kleur om een schreeuw te zijn, het is genoeg voor de mutaties om te botsen. Laten we daarom vluchten van de blues, de roden, de gelen, laten we onze vermoeide geest een beetje te troosten. Alleen groen zal dienen als balsem en Monchique zal het volgende punt zijn om te bereiken.

De bergen, gezien van verre, zijn niets meer dan een goede fotografische achtergrond, Stop met kijken naar deze zoute landen. Ze zijn verdrietig en steriel als de dood.
Links loopt de Boia-beek naar links en de grond begint te stuiptrekken. De heuvels nemen geleidelijk hoogte op, voegen zich bij elkaar in diepe plooien en de weg windt tussen schistkeringen als een reptiel dat door de zon wordt gebuffeld.

De vegetatie verdikt. Geprofielde acacia's flankeren de zwarte tarmac strook, en de kleine stukjes van dennenbossen dalen naar ons.

Nu, acacia's, ceders en eucalyptus bijna verstrengeld de stralen van de zon te trotseren door hun compacte blad. Een tak van twee dozijn meter brengt ons naar de hete bronnen.
Laten we naar het Paradijs gaan. Een gewelf van bladeren beschermt ons en de heldere stroom loopt zacht omliggende kiezels soms zwart, soms roodachtig. Kleine ogen van de zon markeren lichtgevende cirkels op de bruine aarde. Een brug... Een kleine waterval... De cicades zingen en alles is groen om ons heen.

Het water graaft de schistextracten op, verdiept zich steeds meer en het pad spant zich aan, wurgt. Hieronder bevindt zich een ontkoppelingsdam, voorbij de boog van een brug.
Blauwe hortensia's... een snobtuinmeer... drie eucalyptusbomen in wiens stammen romantische meisjes harten sneed en verzen schreef... een stenen tafel... een fontein... de fontein der liefdeen.

Sommige grote stenen, die stopten bij het tegenkomen van een obstakel, lijken op de putten gezaaid in de Zêzere vallei. Op weg naar Monchique, de terrassen hellingen soms de verschijning van Romeinse amfitheaters.

We beginnen met de klim naar Foia, laten we eens om ons heen kijken. Vooraan het zachte groene stukje kastanjebomen dat aan beide kanten van de Serra stroom opstijgt; aan onze voeten de treden van een monumentale trap die afdaalt naar Pé da Cruz en naar het noorden het dorpje dat lijkt te liggen op de rand van een heuvel.

Waar hij een centimeter bouwland vond, bouwde de mens verdedigingsmuren tegen erosie en beplantte tuinen. Hoe pijnlijk zijn inspanning... Het water loopt overal. Het maakt ons willen vallen op onze rug in een gebed tot de aarde...

De bebossing neemt af in dichtheid als we klimmen, de scherpe randen van de massa's steen zijn dolken die ons proberen te kwetsen, de lucht wordt zuiverder, de temperatuur daalt en de berg verwelkomt ons minachtend.

Een brede curve... de piramide van Foia...

We verliezen spoor van afstanden, het lijkt erop dat we leunen over een kaart in reliëf. De Alentejo, in zijn uitgestrektheid, alsof uitgestrekt... De omtrek van de kust lijkt duidelijk, verhoogd... Lichte vlekken van vele huizen samen. Portimão... Alvor... Lagos... Het zand van Meia Praia... Verder weg, Sagres en S. Vicente... En aan de zijkanten van Aljezur de heuvels lijken op volle buiken.