Willa: Monchique, Dystrykt Faro

Są domy, które przyjeżdżają gotowe.
Są inni, którzy dają nam możliwość wyobrażenia sobie ich.

Jest to jeden z nich. Położony w Serra de Monchique, otoczony przyrodą i spokojny charakter tego regionu, ten stary dom zachowuje urok innych czasów i teraz oferuje możliwość rozpoczęcia nowej historii.

Nieruchomość potrzebuje pracy, i może stanowić doskonałą okazję dla tych, którzy szukają projektu transformacji i chcą stworzyć prawdziwie spersonalizowaną przestrzeń.

Tutaj przyszłość domu znajduje się w rękach tych, którzy go wybierają. Możesz wybrać, aby odzyskać tradycyjny charakter, docenić istniejące elementy i zachować jego tożsamość, lub objąć głębsze transformacji, tworząc współczesne schronienie całkowicie dostosowane do smaku i stylu życia. Wyobraź sobie dom otoczony zielenią, ciche ranki, świeże powietrze gór i ciche noce, z dala od podstępu i bust.

Więcej niż dom, to może być punkt wyjścia do stworzenia własnego miejsca. Projekt dla tych, którzy mogą patrzeć poza to, co istnieje dzisiaj i wizualizować to, co może się narodzić jutro.

W Serra de Monchique, niektóre nieruchomości nie tylko są zakupione. Są odkryte, przekształcone i żyć.

Piękno również męczy się z powodu tego, co przenosi do nas emocjami. Wystarczy, że kolor jest krzykiem, wystarczy mutacje, aby zderzały się. Uciekniemy więc od blues, czerwone, żółte, pocieszmy trochę naszego zmęczonego ducha. Tylko zielone będą służyć jako balsam i Monchique będzie kolejnym punktem do osiągnięcia.

Góry, widziane z daleka, są tylko dobrym tłem fotograficznym, Nie patrząc na te słone ziemie. Są smutne i sterylne jak śmierć.
W lewo potoku Boia biegnie w lewo i ziemia zaczyna się krzewić. Wzgórze stopniowo nabierać wysokości, dołączyć do siebie w głębokich fałdach i wiatry drogowe między schist bariery jak plazy bufet przez słońce.

Rośliny zagęszczają się. Akacias profilowane łodygi czarnej asfaltu, a małe plamy lasów sosnowych zstępują do nas.

Akacias, cedry i eukalyptus prawie przecinają promienie Słońca, by przejść przez ich zwartą folię. Gałąź dwa tuziny metrów zabiera nas do gorących źródeł.
Jedźmy do Raju. Sklep folii chroni nas i czysty strumień biegnie miękko otaczające kamyki czasami czarne, czasami czerwonawe. Małe oczy słońca zaznaczają świetlne kręgi na brązowej ziemi. Most... mały wodospad... Cicadas śpiewają i wszystko jest wokół nas zielone.

Woda wykopuje schist ekstrakty, coraz bardziej pogłębia i ścieżka zacieśnia, dusi. Poniżej znajduje się rozłożona zapora, za łukiem mostu.
Niebieskie hydrangeas, snobowe jezioro ogrodowe, trzy drzewa eukalyptu, w których pniach romantyczne dziewczyny wyrywały serca i napisały wersy... kamienny stół... fontanna... fontanna miłości.

Niektóre duże kamienie, które zatrzymały się podczas napotkania jakichkolwiek przeszkód, przypominają studnie zasiane w Dolinie Zêzere. Po drodze do Monchique, na tarasowych stokach czasami pojawiają się amfiteatry rzymskie.

Zaczynając od wspinaczki do Foii, rozejrzyjmy się po okolicy. Przed miękkim zielonym patchem kasztanów gaje, które wznoszą się po obu stronach strumienia Serra; u naszych stóp schody monumentalne, które schodzą do Pé da Cruz i na północy wioski, która wydaje się leżeć na krawędzi wzgórza.

Tam, gdzie znalazł centymetr ziemi ornej, człowiek wybudował mury obrony przed erozją i sadzonymi ogrodami. Jak bolesny jego wysiłek... Woda płynie wszędzie. To sprawia, że chcemy spaść na nasze plecy w modlitwie do ziemi...

Zalesianie zmniejsza gęstość w miarę wspinania się, ostre krawędzie mas kamienia to sztylety, które próbują nas skrzywdzić, powietrze staje się czystsze, temperatura spada i góra przyjmuje nas z pogardą.

Szeroka krzywa... piramida Foii...

Tracimy dystansy, wydaje się, że skłaniamy się nad mapą w reliefacji. Alentejo, w jego rozległości, jakby się rozciągał... Zarys wybrzeża wydaje się jasny, przetarty... Lekkie plamy wielu domów razem. Portimão... Alvor... Lagos... Piaski Meia Praia... daleko stąd, Sagres i S. Vicente... i po bokach Aljezuru wzgórza wyglądają jak pełne brzuche.