Villa in Piazza Armerina, Enna

Er was eens een kind dat, boven de verhalen voor het slapengaan, de voorkeur gaf aan stenen en herinneringen. Terwijl anderen droomden van prinsen en draken, droomde hij van de randen van oude paleizen, de geur van eeuwenoude stof, het geluid van voetstappen stuiteren uit de periode trappen. Dat kind, vandaag, stopte met dagdromen. Hij vond zijn kasteel.
Het is niet een kasteel met torens en grachten, maar het is veel meer: het is gelegen in Piazza Armerina. Die handvol nobele huizen geknepen rond de Normandische massa van het landgoed, een plaats van verhalen, van dominanties, van geheime passages. Het gebouw dateert uit de 19e eeuw, een eeuw van ernstige genade, en is verspreid over drie verdiepingen, twaalf kamers gewoon wachten om weer kamers te worden. Maar nu is het een slaaplichaam, een reus van kalksteen en gips gewoon vragend om wakker te worden.
De buitenkant behoudt een aantal scheuren van trots, sommige tekenen van het weer dat voorzorgsmaatregelen vereist, klein, respectvol onderhoud. Maar het is binnen dat het beste spel wordt gespeeld: het gebouw is een leeg doek, volledig nodig om te renoveren. Een diepe stilte bewoont deze omgevingen, alleen gebroken door het geritsel van het licht filteren van de oorspronkelijke imposanten. Het interieur en de buitenkant sloten, ware vondsten, zijn er, intact maar kwetsbaar: ze vereisen niet alleen restauratie, maar een keuze van liefde.
De ziel van het paleis, echter, kan worden gevonden door te lopen langs de lange gebogen trappen. Ze zijn majestueus, aartsvijanden, moederlijk. Elke stap vertelt van een rok lift, een bonte stap, een kind rennen. Op de eerste en tweede verdiepingen zijn er tien balkons, vijf per niveau, en kijken daar betekent het zien van het kasteel in je gezicht, bijna een-op-een met het verhaal. Van daaruit, dat kind van ouds zag de dromen van zijn voorouders.
Want dat is het punt. Piazza Armerina, zoals we weten, heeft diepe wortels: Grieks, Romaans, Arabisch, Norman. Maar voor dat kind dat is opgegroeid, het is niet alleen een unesco site of de Villa del Casale. Het is haar grootmoeder's stem praten over haar overgrootvader, die had een winkel in de buurt; het is haar tante praten over wanneer dames zouden uitgaan in bontjassen voor patroonheilige festivals. Zijn voorouders bewoond dit dorp, ze stampte zijn stenen, ze ademden zijn lucht van zwavel en brood.
En nu wil hij, met zijn hart op de mars, teruggeven aan die ketting van herinneringen.
Het project is eenvoudig en titanisch op hetzelfde moment: om het paleis te herstellen tot zijn oude pracht, zodat het kan worden bewoond, om de droom van een leven te leven. Vandaag de dag kan het huis bieden de mogelijkheid van het creëren van twee badkamers, essentiële diensten om moderne adem te geven aan een karkas van de tijd voorbij. De begane grond en kelder kamers lenen zich aan kelders, werkplaatsen, kleine tavernes. Er is een binnenplaats, een klein klooster te heruitvinden, een geheime tuin waar de tijd eindelijk kan stoppen.
Dit paleis is niet voor iedereen. Het is voor degenen die niet bang zijn voor werk, stof, keuzes. Het is voor degenen die weten dat het herstellen betekent niet wissen, maar vertalen. Dat kind, vandaag, kijkt naar de lange bogen van de trap en glimlacht. Zijn grootvader vertelde hem: