Willa: Modica, Ragusa

Jest miejsce, w wzgórzach Modyki, gdzie się zatrzymał czas. Nie w tym sensie, że nic się nie dzieje, wręcz przeciwnie. Ale tam, dni mijają powoli, w rytm światła, wiatru i ciszy pełnej życia.
Willa nie może być widoczna natychmiast. Musisz podróżować po małej drodze, która wspina się między suche kamienie ściany i rzędy drzew oliwnych. Następnie, nagle, otwiera się przed oczami jak pocztówka, wrobiona przez drzewa owocowe, wieki-stare karob drzew i słodki zapach ziemi uduszonej słońcem.
To przyjemny dom. Przybywa na spotkanie z ciepłem starożytnego kamienia, przywróconym z szacunkiem, i to poczucie pokoju, które może dać tylko pewne miejsca. Ona nie jest obrzydliwa, ona nie jest pretensjonalna: ona jest autentyczna. Prawda jak szczęśliwa pamięć.
Wewnątrz, kominek czeka na kogoś, kto zapali ogień. W dużej wbudowanej kuchni można jeszcze usłyszeć echo głosów, kłaniających rąk, powolnego, opalanego drewna piekarnika. Wszystko zapach rodziny, powolnych niedzieli, hojnie oblanego wina.
W kuchni na zewnątrz stworzony z dołączonego budynku, powietrze smakuje jak ebony i drewno. Tam się śmiejemy, słuchamy historii, wznosimy toast za lato i życie, które płynie. A kiedy wieczór spada, z cykada grając w tle, po prostu patrz w górę zrozumieć, że jesteś we właściwym miejscu.
Pod pokrytą werandą, gdzie czas naprawdę wydaje się rozszerzać, masz lunch w cieniu w najgorętszych godzinach, czytasz książkę zawieszoną między światłem a ciszą, rozmawiasz aż do późna z wiatrem pieści skórę. Jest to jedno z tych miejsc, gdzie nawet czekanie smakuje słodkie.
Dwa duże pokoje z łazienką z niezależnym wejście wydaje się zaprojektowane dla tych, którzy przybywają i nie chcą już wychodzić. Albo dla tych, którzy, co jakiś czas, potrzebują własnego rogu.
A potem jest ogród. To nie jest żaden ogród: to jest mała oaza. Każde drzewo, każda roślina mówi coś. A jeśli zatrzymasz się w ciszy, można usłyszeć dźwięk wody płynącej tam, ze starej studni przywrócił do życia, ugasić pragnienie ziemi i pilnować pamięci minionych czasów.
Ta willa nie może być odwiedzona. Żyjesz. A kiedy wychodzisz – jeśli wychodzisz – zdasz sobie sprawę, że coś z ciebie zostało. Zapach, obraz, uczucie. Jak obietnica powrotu.