Villa in Modica, Ragusa

Er is een plaats, in de heuvels van Modica, waar de tijd is gestopt. Niet in de zin dat er niets gebeurt, integendeel. Maar daar, de dagen gaan langzaam, naar het ritme van licht, wind en stiltes vol leven.
De villa is niet direct te zien. Je moet over een kleine weg die klimt tussen droge stenen muren en rijen van olijfbomen. Dan, plotseling, opent voor je ogen als een ansichtkaart, omlijst door fruitbomen, eeuwenoude carob bomen en de zoete geur van de zon-gekuste aarde.
Het is een gastvrij thuis. Het komt om u te ontmoeten met de warmte van oude steen, gerestaureerd met respect, en dat gevoel van vrede dat alleen bepaalde plaatsen kunnen geven. Ze is niet opzichtig, ze is niet pretentieus: ze is authentiek. Waar als een gelukkige herinnering.
Binnen wacht de open haard op iemand om het vuur aan te steken. In de grote ingebouwde keuken hoor je nog steeds de echo van stemmen, van knedende handen, van de langzaam kokende houtoven. Alles ruikt naar familie, van langzame zondagen, van royaal gegoten wijn.
In de buitenkeuken gemaakt uit een aangebouwd gebouw, smaakt de lucht naar spikkels en hout. Daar lachen we, luisteren we naar verhalen, toasten we op de zomer en het leven dat stroomt. En als de avond valt, met cicades op de achtergrond, kijk dan gewoon omhoog om te begrijpen dat je op de juiste plaats bent.
Onder de overdekte veranda, waar de tijd echt lijkt uit te breiden, heb je lunch in de schaduw tijdens de heetste uren, je leest een boek opgehangen tussen licht en stilte, je praat tot laat met de bries strelen van uw huid. Het is een van die plaatsen waar zelfs wachten smaakt zoet.
Twee grote kamers met badkamer met onafhankelijke ingang lijken ontworpen voor degenen die komen en niet langer willen vertrekken. Of voor degenen die, af en toe, hun eigen hoek nodig hebben.
En dan is er de tuin. Het is niet zomaar een tuin: het is een kleine oase. Elke boom, elke plant vertelt iets. En als je stopt in stilte, kun je het geluid van water horen stromen, daar beneden, van de oude put weer tot leven gebracht, het lessen van de dorst van de aarde en het bewaken van de herinnering aan de afgelopen tijd.
Deze villa kan niet worden bezocht. Je leeft. En als je vertrekt .. als je vertrekt .. realiseer je je dat er iets met je over is. Een geur, een beeld, een sensatie. Als een belofte van terugkeer.