Villa in Siderno, Reggio Calabria

Ik was een paar dagen op vakantie in Calabrië, zonder concrete plannen. Ik had een rustig plekje aan de Ionische kust uitgekozen om te onthaasten, te lezen en adem te halen. Op een middag, terwijl de zon langzaam achter de heuvels zakte, slenterde ik door het centrum van een dorpje vlak bij het strand. Ik weet de naam niet eens meer. Maar die antiekwinkel herinner ik me nog goed.
De etalage was een fascinerende chaos van vergeten voorwerpen, en in het midden, in een klein doosje van vervaagd blauw fluweel, daar lag het: een koraalketting, warm, felrood, als bepaalde zonsopgangen boven zee. Ik ging er bijna onbewust naar binnen.
De eigenaar, een vriendelijke oudere man, vertelde me dat de ketting toebehoorde aan een jonge vrouw die jaren geleden in Siderno woonde. Hij kon me niet veel meer vertellen, maar iets aan dat voorwerp had me nu al geboeid. Ik kocht het.
Later, in het hotel, toen ik het doosje opende, vond ik een brief verborgen onder het fluweel. Hij was kwetsbaar en vergeeld, geschreven in een elegant handschrift. Een man verklaarde zijn liefde aan een meisje dat in een villa in Siderno woonde en beschreef een magische plek: een geurige citrusboomgaard, een klein balkon met uitzicht op de stilte en een stem die zong, denkend dat hij niet gehoord werd.
Die woorden raakten me zo diep dat ik impulsief besloot naar Siderno te gaan. Het stadje was niet ver weg; sterker nog, de ligging betoverde me meteen. Het lag heel dicht bij de zee, maar een paar straten verderop was genoeg om me te bevinden in een groen, heuvelachtig landschap. Een perfecte balans tussen kust en rust.
Terwijl ik door de straten van het historische centrum liep, zag ik een met palmbomen omzoomde laan. Ik bleef staan. Aan het einde van de laan gaf een oude ijzeren poort toegang tot een villa met drie verdiepingen. Elke verdieping was anders: de ene eenvoudig en sober, de andere sierlijk, en de bovenste... Elegant, met een klein balkon vol bloemen.
"Elk is anders, net als jullie zussen, en de laatste draagt ​​jullie gratie en kijkt alleen naar buiten, net als ik, om naar jullie melodieuze stem te luisteren."
Die woorden stonden in de brief. Ik twijfelde er niet aan: dat was het huis.
Een man was de tuin aan het snoeien. Een tuinman. Ik kwam dichterbij, zag mijn nieuwsgierigheid en nodigde me binnen. Terwijl we tussen de verlaten citrusbomen en overwoekerde paden liepen, vertelde hij me de geschiedenis van de villa. De villa was eigendom geweest van een adellijke familie en had vervolgens tientallen jaren leeggestaan. Nu stond hij te koop.
"Er moet veel aan gebeuren," vertelde hij me. "Maar de structuur is solide, en het potentieel... Is enorm, en bovendien is de grond bouwrijp."
Hij had gelijk. De kamers, hoewel stoffig, hadden nog originele details: terrazzovloeren, plafonds met fresco's, smeedijzeren balustrades. De tuin was een vergeten schat, met eeuwenoude bomen en de geur van de zee op een steenworp afstand, en die twee halfvervallen gebouwen achter de villa – er kon zoveel gedaan worden. Ik dacht meteen aan de mogelijkheden: een boetiekhotel, luxe appartementen, een uitgestrekt resort, een plek voor creatieve retraites of bruiloften, omgeven door groen, met het strand op minder dan vijf minuten lopen. Siderno is strategisch gelegen: gunstige openbaar vervoersverbindingen, groeiend toerisme, een mild klimaat het hele jaar door.
Toen ik naar de derde verdieping klom, bereikte ik het kleine balkon. Ik bleef staan. De wind bewoog nauwelijks de stoffige gordijnen. Ik keek naar de horizon en sloot mijn ogen. Ik kon die stem bijna horen, vaag, een vergeten melodie zingend.
Misschien was het geen toeval dat die ketting bij mij terechtkwam.
En misschien was deze vakantie niet alleen bedoeld om me te ontspannen...