Willa: Baone, Padua

Nazywam się Augusto, pochodzę z Rzymu i chodzę przez siedem dni. Wszystko, co noszę ze sobą to nosić płaszcz, dzban wina, i obietnica, którą złożyłem Bakchusowi: aby dotrzeć do jego święte wzgórza, tych, których nazywają Euganem, aby uczcić go najdłuższą noc roku. Mówią, że tam, pośród winnic, które dotykają nieba, Bóg wciąż zstępuje pośród ludzi. Mówią, że ktokolwiek tańczy aż do świtu, otrzyma jako prezent roku czystej radości.
Podążałem drogą Postumia, potem zwiedli na północ, gdzie góry stają się delikatne i można czuć dzikie winogrona przed ich widzeniem. Wczoraj przekroczyłem las dębowy. Dzisiaj, wkrótce po południu, podczas gdy słońce spaliło mi kark i moje buty zostały zmniejszone do strzaskania, zauważyłem willę.
To nie jest tak jak ci, których znam w Rzymie – zamknięte i surowe. Ten jest otwarty i hojny. Wydaje się powstawać z samej ziemi, jakby jej mury były korzeniami i jego dachem gałąź dochodząca do Słońca.
Podeszłam do niego. Ogród rozciągnięty przede mną przez ogromny odcinek – policzyłem kroki; być może dziesięć tysięcy ramion długości ziemi – wszystko zanurzone starożytnymi drzewami oliwnymi i wysokim zginaniem trawy jak morze pod wiatrem. Popychałem otwierać drewnianą bramę. Nie było zamknięte. Być może tak Bóg tego chciał.
Wszedłem.
Natychmiast odkryłem schody prowadzące do podziemnego poziomu. Napędzany ciekawością, śledziłem ich i znalazł się w dużej tawernie. Jest ciemno i chłodno z ogromnym kominkiem wciąż pachnącym spalonym drewnem. Myślałem o zimowych nocach, kiedy śnieg pokrywa wzgórza na zewnątrz, podczas gdy pijemy ciepło wewnątrz opowiadania historii do północy – miejsce dla bogów wina i przyjaźni.
Wróciłem na górę, gdzie czekały na mnie dwie ogromne sale — jak wielkie świątynie pełne okien wyglądujących nad wzgórzami w równiny poniżej nas wszystkich — w jednej hali w centrum stał piec – nisko szerokie serce, gdzie chleb mógł być pieczony lub mięso pieczone dla całych plemion! Moja ręka leżała na kamieniu – było ciepło! Ktoś miał ogień zaledwie kilka godzin temu!
Dalej przed nami kuchnia duża czysta obok stoi pokój liniowane kamienne wanny kanałów wodnych - pralnia kiedyś kobiety szorowały tuniki śpiewu razem tutaj dawno temu też!
Ale to, co uderzyło najpiękniejsze spadło przez drzwi poza kuchnie zjeżdżające schody prowadzi na ganku stojący próg oddech odebrany całkowicie oszołomione spojrzenie witane ogromne ekspansy otwarte szeroko przed patrzenie rozciągający się daleko od odległości Colli Euganei rozwinięte zielone fioletowe pod popołudniem winnice cypress cyprysy rozgajają odległe wioski na wysokie szczyty poniżej doliny ... chociazmy ścigane “Jeżeli Bacchus mieszka gdziekolwiek musi być”.
Wspinanie się na pierwsze piętro znalezione pokoje przestronne jasne każda łazienka prywatny mały taras skierowany na południe wyobrażone odpoczynek leżące okno ajar słodki zapach linden kwiaty dryfujące miękko w ciszy obtaczane otoczenie blisko mil usunięty hałas Forum rowery rynek płacze człowiek może spać nigdy tak dobrze nigdy wcześniej?!
Poszedłem z powrotem do ogrodu, szedłem między drzewami oliwnymi – są ich dziesiątki, wszystkie moje, gdyby ta willa była moja – i napełniłem oliwę wodą ze źródła, który znalazłem ukryty wśród skał. Potem usiadłem, piłem, patrzyłem, jak słońce tonie za wzgórzami.
Święta Bacchus zaczynają się dziś wieczorem. Miałem wspiąć się wyżej, gdzie ogniska już się palą i słychać dźwięk bębnów. Ale coś mnie tu trzyma, w tej willi, która powitała mnie jak syna.
Może Bacchus nie chce, żebym tańczył wśród tłumów.
Może oferuje mi dom.
Jutro zdecyduję, że dziś zasnę pod portykiem, z drzewami oliwnymi, stojącymi na straży i wzgórzami, pilnującymi mnie, a jeśli jutro, kiedy się obudzę, Bóg znów przemówi do mnie, odpowiem.
Ponieważ człowiek przechodzi, festiwale dobiegają końca, ale willa taka jak ten - na tych wzgórzach, z tym ogrodem, z tym światłem - jest na zawsze.